top of page

Bijgewerkt op: 4 jun.


De eerste Godzilla-film verscheen in 1954, negen jaar na de bombardementen op Hiroshima en Nagasaki. Door kernproeven die na de Tweede Wereldoorlog werden uitgevoerd, kwam Godzilla vanuit de diepe oceanen tot leven. De uitvinding van atoombommen heeft letterlijk een monster geschapen kun je zeggen. Het wonderlijke is dat Godzilla (de Japanse naam Gojira vind ik nog mooier) in de loop der jaren van een Japans trauma tot iconisch nationaal figuur is gemaakt.


Godzilla Minus One verscheen vorig jaar en is waarschijnlijk de beste Godzilla-film tot nu toe. Over hoofdpersoon Koichi, een kamikazepiloot die een smoes bedacht waardoor hij zich niet te pletter hoefde te vliegen. Als hij na de oorlog terugkeert, treft hij puinhopen aan en is niemand blij hem te zien. Zijn 'laffe' daad heeft gezorgd dat er nu veel doden zijn, zo wordt hem gezegd. Hij moet met die last zien te leven en met zichzelf proberen in het reine te komen. Die kans krijgt hij als Godzilla het op Tokio heeft gemunt.


Ik zag Godzilla Minus One in zwartwit, hij is er ook in kleur. Maar deze versie werkt erg goed, al was het maar omdat hij daarmee meer op het origineel uit 1954 lijkt. Er zit zelfs muziek uit die eerste film in. Het hoogtepunt is Godzilla's aanval op Tokio. Nooit zag een verwoesting van het monster er zo imposant uit. Je voelt het gewicht van zijn staart die door de gebouwen beukt en de impact van het logge monster dat door de straten loopt.


De Tweede Wereldoorlog wordt nooit vergeten. Koichi wordt gevraagd wanneer zijn oorlog er eindelijk eens op zit. Want een oorlog kan officieel dan wel afgelopen zijn, wanneer verdwijnt de strijd uit de hoofden van mensen die het hebben meegemaakt?



 

Een mededeling van huishoudelijke aard

Ik ben de komende weken met mijn vriendin in Japan. We reizen van Tokio via het Kawaguchimeer en Matsumoto naar Kyoto en Osaka en vliegen daarna vanuit Tokio weer terug naar Amsterdam. Ik ga mijn best doen om te blijven bloggen, maar ik weet nog niet helemaal in welke vorm. Ja, het wordt een reisverslag met mooie foto's. Dat sowieso.


 

In The Roads to Sata beschrijft Alan Booth (1946-1993) een deel van Japan dat ik waarschijnlijk niet zal zien. In 1977 reisde de Brit, die in Tokio woonde, te voet van het noordelijkste naar het zuidelijkste punt van Japan. Zo'n 3.300 kilometer in 128 dagen. Het leverde dit verslag op, waarin hij met name buitengebieden en gesprekken met Japanners beschrijft. Booth slaapt tijdens zijn tocht in ryokans (lokale herbergen) en wordt daar vaak geweigerd als gaijin (buitenlander). De Japanners hebben meestal geen zin in taalbarrières, al spreekt Booth vloeiend Japans.


De dagen en verslagen van Booth zijn repetitief, maar nooit saai. Dat is al een kunst op zich. Hij schrijft zonder te benoemen. Of zoals iemand op Goodreads het zegt: "Het boek is grappig zonder grappen, triest zonder tragedie en mooi zonder romantiek".


Op een gegeven moment komt Booth aan in Hiroshima. Een man volgt hem door het gebouw en zegt op een gegeven moment onterecht: 'Jouw land heeft dit aangericht'. Je voelt de radeloosheid en het ongemak van een westerling in Hiroshima, nog geen dertig jaar na de bom. Het was een ander soort Japan dan nu. Zelfs als Booth wel door de steden was gewandeld die ik binnenkort bezoek, zou ik niet hetzelfde aantreffen. Buitenlanders zijn geen curiositeit meer, eerder een plaag.


Afgezien van een tijdsdocument en een bijzonder reisverslag schrijft Booth niet alleen met respect voor de Japanse cultuur, maar ook op een typisch Britse manier (met humor).

"Look, it's a Frenchman!", said one little boy to his schoolfriends with an assurance that worried me for several days.

Uiteindelijk zegt Booth niet wijzer te zijn geworden van de reis. Een Japanse man zegt bij het besluiten van het boek dat je het land niet leert kennen door er doorheen te lopen, met mensen te praten of door het te observeren. Het is namelijk onmogelijk om Japan te begrijpen.


 

PS.

Oef, een behoorlijk toondove reclame van Apple. Bij het aankondigen van nieuwe iPads worden muziekinstrumenten samengeperst tot een tablet. Apple wil laten zien hoe handig de iPad is voor kunstenaars, maar de advertentie kun je ook precies andersom interpreteren. Als een dystopisch beeld, een verwoesting van traditionele kunstvormen en het passeren van menselijke creativiteit. Sebastiaan de With (maker van camera-app Halide) schrijft dat vooral de Japanse reacties hem interesseren vanwege hun idee van tsukumogami, het idee dat creatief gereedschap bezield is. "Ze vernietigen is dan echt kwaadaardig."


Apple bood later excuses aan, maar laat de reclame online staan. Hoeveel spijt heeft Apple dan echt? Het trekt aandacht genoeg voor de nieuwe iPad Pro in elk geval!



 

Blur komt met een documentaire over hun reünie voor het album The Ballad of Darren. Mooiste uitspraak uit de trailer komt van Damon Albarn: "Success will mess you up far more than failure". Geruststellend idee is dat. Spinvis heeft een eigen variant: "Verliezen is goed, het geeft je meer dan winnen ooit doet".



 

De originele Let It Be-documentaire van regisseur Michael Lindsay-Hogg, over het schrijven en opnemen van het gelijknamige album van The Beatles, staat op Disney+. Blijft wonderlijk om die superbekende nummers tot stand zien te komen, maar al kijker mis je behoorlijk wat context bij de beelden. Wat dat betreft is de Get Back-documentaire van Peter Jackson, die hij maakte op basis van de overdaad aan beelden die destijds zijn gemaakt, toch echt de ultieme film bij het album.


 

David Lynch heeft blijkbaar nog wel wat ideeën voor een vierde Twin Peaks-seizoen. Dat zegt Lynch-producent Sabrina S. Sutherland tijdens een online Q&A met fans. Meer details noemt ze niet, maar de deur voor een volgend seizoen staat dus op een heel klein kiertje.


 

Dit zie je niet elke dag op veilingsite Catawiki: een echte elektrische stoel. Uit de collectie van Henk Schiffmacher. Dat ding was ooit te zien in een sketch van Jiskefet, waarin Michiel Romeijn onder stroom wordt gezet. De opbrengst gaat naar Artsen zonder Grenzen.



 

Wat in elk geval mee gaat naar Japan is mijn nieuwe favoriete gadget, de Boox Palma. Een e-reader op zakformaat. Hij werkt met Android, dus je kunt ook andere apps installeren. Hij draait zelfs YouTube-video's, op een e-ink-scherm! Na mijn vakantie zal ik 'm uitgebreider bespreken.


 

De hologrammen van ABBA waren te zien tijdens het beladen Eurovisie Songfestival. Ik zag de virtuele Zweden ruim een jaar geleden optreden in Londen en schreef daar dit verslag over.


 

Dit was het noorderlicht boven Utrecht:


 

Je las mijn weblog van 6 tot en met 12 mei 2024. Abonneer je op mijn gratis nieuwsbrief om deze blog elke zondag vanzelf in je mailbox te ontvangen.

Bijgewerkt op: 9 mei


Een tijd lang werd ik bestookt door een vriend die in een bizarre Facebook-fuik zat. Op zijn tijdlijn verschenen steeds plaatjes van een Jezusfiguur, schijnbaar gemaakt van groentes, flesjes of andere materialen. In het bijschrift stonden willekeurige hashtags, bijvoorbeeld #ScarlettJohansson of #cabincrew. De reacties bestonden alleen maar uit het woord 'Amen'.


Op een gegeven moment kwam ik zelf ook in de fuik terecht en besloot ik uit te zoeken wat hier aan de hand was. Wat blijkt: Facebook wordt overspoeld door plaatjes die met AI zijn gemaakt. Ze zijn expres super bizar, zodat je snel geneigd bent om ze met vrienden te delen. Heel onschuldig is het overigens niet altijd. Op NU.nl schreef ik er een verhaal over.


Ik blijf na het schrijven van het artikel gedesillusioneerd achter. Vooral vanwege het besef dat alles rondom deze AI-Jezusfuik in elkaar kan worden gezet zonder enige menselijke tussenkomst. AI maakt de plaatjes, deelt ze en reageert erop. Het is een spiraal van internetwaanzin waar ik nog niet helemaal klaar voor was, geloof ik. 404media schreef ook over AI-spam op sociale media en noemt het expres niet 'de dood van het internet', maar spreekt liever van 'het zombie internet'.



 

In het nieuwste Suske en Wiske-album Klaartje Wakker is Klaas Vaak, de man die mensen in slaap brengt door zand in hun ogen te strooien, een superheld. Zijn tegenhanger Klaartje Wakker wordt jaloers en verzint een plan om mensen altijd wakker te houden. Dan komt ze achter het effect van telefoons. Wiske doet namelijk geen oog meer dicht omdat ze de hele nacht zit te appen.


Tante Sidonia grijpt in en stopt Wiskes telefoon in een kluis. "Het is niet eerlijk", zegt Wiske dan. "Nu mis ik alle belangrijke berichten! Wat Lizzie tussen haar boterham had! Of de kat van Mo nog ruift. En of Aliyah die nieuwe schoenen heeft gekocht! En ik moet memes posten! En Toktak-filmpjes! hoe overleef ik dit?"


Klaas Vaak, die 's avonds langs de huizen vliegt om mensen in slaap te brengen, ziet met lede ogen aan hoe iedereen met een smartphone in bed ligt. "Weet iemand die naar een beeldscherm ligt te staren", verzucht hij. "'t Is overal hetzelfde! En dat blauwe licht neutraliseert mijn slaapzand! Hier kan ik niks tegen beginnen!"


Als Klaartje Wakker de kracht van het blauwe licht ontdekt, zorgt ze dat zij die kracht absorbeert. Vervolgens zorgt ze dat iedereen dat licht ziet en veranderen mensen langzaamaan in zombies. En dan komen Suske, Lambik en Jerom in actie.


Ik vond het een leuke vondst, Klaartje Wakker als tegenhanger van Klaas Vaak, met het misbruiken van schermverslaving als haar kwaadaardige superkracht. Suske en Wiske gaan dus met hun tijd mee. Ik heb een paar keer goed gelachen om dit vermakelijke verhaal met een boodschap.


 

Wees gewaarschuwd: AI-films komen eraan. Deze week organiseerde AI-maker Runway zijn tweede AI Film Festival. Binnenkort zullen we de video's van winnaars vast online kunnen bekijken. De finalisten van vorig jaar staan namelijk ook online.


Een van die finalisten was Expanded Childhood, een korte film waarin maker Sam Lawton dia’s laat zien van jeugdfoto’s. Vervolgens laat hij AI bedenken wat er buiten de kaders gebeurt. Dat levert een vreemde vorm van nostalgie op, want na de toevoegingen worden de menselijke herinneringen ineens raar en afstandelijk. De plaatjesgenerator vervormt bijvoorbeeld lichaamsdelen en doet achtergronden smelten.



Vorig jaar kwamen er 300 video’s binnen bij het filmfestival van Runway. Dat waren er dit jaar tien keer zo veel.


In de jury zit Paul Trillo, een regisseur die zelf ook kunstmatige intelligentie gebruikt. Deze week bracht hij een muziekvideo uit voor het nummer The Hardest Part van Washed Out. Niet gemaakt met Runway, maar met Sora, het nog in geheimen gehulde videoprogramma van OpenAI.



Als je er geen genoeg van krijgt, hier ook nog een AI-interpretatie van The Simpsons in de jaren vijftig.


 

PS.

Ik schreef vorige week op basis van enkele previews nog dat de AI-gadget Rabbit R1 op meer sympathie leek te kunnen rekenen dan de Humane AI Pin. Nou, reviewers blijken toch ook niet onder de indruk te zijn van dit feloranje apparaat. Onaf, onhandig, langzaam en een slechte batterijduur. Hiermee kunnen we de eerste generatie AI-assistenten dus wel afschrijven. Hoewel, volgens de Wall Street Journal zien we die Ray-Ban-brillen van Meta over het hoofd.


 

Blogger Francisco van Jole bezocht het museum in Brussel waar nu de serie keramieken duivelsbeeldjes staan die door Nick Cave zijn gemaakt. Fijn verslag met een mooie uitspraak van zijn vader, waar je nauwelijks een speld tussen krijgt: "Je hoeft niet in een god te geloven maar de duivel zie je iedere vijf minuten".


 

Dit zijn de eerste bewegende beelden van Megalopolis, de nieuwe film van Francis Ford Coppola. Het is zijn grote passieproject, een scifi-epos met Adam Driver, Zendaya en Shia LaBeouf. Ik begin hier zeer voor warm te lopen.



 

Aaron Sorkin werkt aan een opvolger van The Social Network, een film van regisseur David Fincher uit 2010 met Jesse Eisenberg over het ontstaan van Facebook. Hoewel, opvolger, dan toch meer in spirituele zin. "Ik geef Facebook de schuld van 6 januari", zegt Sorkin. Op die datum bestormden Trump-aanhangers het Capitool in de VS. Mogelijk gaat zijn nieuwe filmscript dus over het wanbeleid van Facebook dat aan de bestorming vooraf ging. We wachten af.


Sorkin: "If Mark Zuckerberg woke up tomorrow morning and realized there is nothing you can buy for 120 billion dollars that you can’t buy for 119 billion dollars, ‘So how about if I make a little bit less money? I will tune up integrity and tune down growth.’ Yes, you can do that by honestly switching a one to a zero and a zero to a one."
 

Misschien zijn we door platforms als Facebook, Instagram en X vergeten waar websites voor bedoeld waren, betoogt The New Yorker. Nu die platforms veranderen in AI-spammachines en steeds wanhopiger om aandacht schreeuwen, ontstaat er langzaamaan een kleine tegenbeweging. Ik klamp me vast aan die trend en schrijf er op deze blog vaak over. "Voor alle publicaties die jarenlang via omwegen naar kliks hebben gezocht is dit misschien het moment om hun website te renoveren."


 

In mijn uitpluizen van het Best Kept Secret-programma van dit jaar ben ik al een paar pareltjes tegengekomen die ik anders mogelijk had gemist.


  • Chorus van Mildlife. Automatic was ook al zo'n goed album, maar had even gemist dat de Australiërs een nieuwe uit hadden. Ideale jazzfusion voor in de zomer.



  • I Thought I Was Better Than You van Baxter Dury. Lekker wazige plaat. Deze man wordt wel eens omschreven als de Britse Serge Gainsbourg. Schijnt ook een heerlijk arrogante performer te zijn. Ik heb mijn ideale alternatief voor Disclosure op BKS gevonden.


  • Ramona van Grace Cummings. Wat een dijk van een stem en muzikaal bovendien lekker theatraal en orkestraal. In lijn met Weyes Blood, Lana del Rey en... Bob Dylan. De albumtitel verwijst naar zijn nummer To Ramona.



 


En iemand anders heeft een letterlijke Doom Scroll gemaakt. Als in: scrollen om de game Doom te spelen. Een korte demo.


 

Wes Anderson maakte samen met Rupert Friend en Jason Schwartzman een korte reclamefilm voor Montblanc, bekend van zijn Meisterstück-vulpennen die net zo veel kosten als een nieuwe iPhone. Anderson ontwierp ook een vulpen voor het merk, die volgend jaar op de markt moet komen.



 

Ik sprak Tim Kuik, die na 25 jaar stopt als directeur bij Stichting BREIN. Hij zou misschien nooit 'de meest gehate man van het internet' zijn geworden als Steven Spielberg E.T. the Extra-Terrestrial niet had gemaakt. Het afscheidsinterview staat op NU.nl.


 

Je las mijn weblog van 29 april tot en met 5 mei 2024. Abonneer je op mijn gratis nieuwsbrief om deze blog elke zondag vanzelf in je mailbox te ontvangen.

Bijgewerkt op: 9 mei


Twee AI-gadgets wisten het afgelopen jaar veel aandacht te trekken voordat ze op de markt kwamen. De ene was de Humane AI Pin (die vorige week veel negatieve reviews kreeg) en de andere was de Rabbit R1. En van die laatste zijn de eerste indrukken inmiddels ook binnen.


Vergeleken met de Humane AI Pin ziet deze R1 er een stuk speelser uit. Met onderdelen die kunnen draaien, een felle oranje kleur en een sympathiek geanimeerd konijn op het scherm. De makers omschrijven het apparaatje als 'jouw assistent op zakformaat'.


Je draagt hem dus niet op je borst, zoals de AI Pin. Je pakt hem uit je zak wanneer je hem nodig hebt. Vervolgens kun je vragen stellen en de camera gebruiken om beelden te identificeren. Hij werkt ook met een aantal apps, zoals Spotify en Uber.


Er kleven nog wel wat nadelen aan deze Rabbit R1. Antwoorden komen niet altijd even snel en de batterijduur is ondermaats. Ook blijft de vraag wat je nou met zo’n ding moet, aangezien het alles kan wat je telefoon doet (en misschien wel minder goed).


Toch lijkt dit apparaat op meer sympathie te kunnen rekenen dan de Humane AI Pin. Voor een deel is dat de verdienste van Teenage Engineering. Zij weten hardware te maken waarbij je direct de portemonnee wil trekken zodra je het ziet. En de prijs helpt mee, want voor 199 dollar ben je klaar. De AI Pin kost 699 dollar en daarna nog eens 24 dollar per maand.


 

Zo word ik een rabbit hole in gezogen: ik klik een video aan vanwege een thumbnail van Casey Neistat in zijn studio. De video gaat over fotocamera's. Nadat Neistat zijn favoriete camera heeft laten zien, volgen we videomaker Peter McKinnon naar een van Neistats buren, een jongen met de naam Jordan Studdard. Ook hij heeft een fascinerende, zelfgebouwde werkplek.


Mijn interesse is gewekt en ik bezoek zijn kanaal. Studdard maakte het afgelopen jaar vijf video's. Hij heeft nog geen 16.000 abonnees. De meeste filmpjes duren zo'n vijf minuten en gaan over de bouw van zijn loft. Op een slechte dag tijdens het bouwen van die plek zaagt hij twee vingers van zijn hand af. En ook dat is een video. Gemaakt als een stukje rouwverwerking en een ode aan zijn vingers, maar het wordt nooit heel zwaar. Studdard lijkt me een positieve en creatieve aanpakker, ik heb me geabonneerd.


Terug naar de video van McKinnon. Daarin laat Studdard zijn favoriete camera zien. Dat ding is fantastisch: een Panon Widelux. Het is een Japanse camera met een mechanische lens die fysiek draait om een panoramafoto te maken. Ze worden niet meer gemaakt en zijn tweedehands gelukkig te duur om uit impuls te kopen. Want reken maar dat ik er nu een wil hebben. Het toestel heeft een paar draaiknoppen voor de instellingen en daarna schiet je geweldige foto's op 35mm.


Jeff Bridges is de bekendste Widelux-gebruiker. Hij schiet er al jaren foto's mee, achter de schermen op filmsets. Op zijn website staan er een heleboel.


Einde rabbit hole, voor nu.



 

PS.

Ik betrapte Mark Zuckerberg op humor. De Meta-miljardair hield deze week een speldmicrofoon in zijn hand tijdens een aankondiging op Instagram. Een stukje satire over Gen Z-videomakers. Deze trend houdt al een tijdje aan. Hier een video van een uur met uitleg.



 

Mooie van McSweeneys: The Millennial CAPTCHA. Bewijs dat je een millennial bent en je mag verder.


 

Ik las Dylan en wij zonder Amerika. Een boek van Wouter van Oorschot, waarin hij aan de hand van 25 liedjes uitlegt wat de vroege Bob Dylan voor hem als tiener (en als iemand die buiten de Verenigde Staten opgroeide) betekende. Ik ben het eigenlijk wel eens met de recensie van Gijsbert Kamer in de Volkskrant. Het boek is mopperig, maar vermakelijk. Dat Van Oorschot mij wees op deze 'mislukte versie' van She's Your Lover Now was het lezen van dit boek al waard.


 

Een experiment van The Pudding, dat aan het internet vroeg om steeds een nieuw beeldje te tekenen op basis van de voorgaande tekening. Het begon met een cirkel en vervolgens kijk je acht minuten lang naar variaties op een kriegelige lijn, die steeds meer naar de rechterkant van het scherm schuift. Een theorie van de bedenkers is dat de meeste deelnemers rechtshandig waren en meededen via een smartphone. The Pudding onderzocht daarnaast of mensen eerder geneigd waren een penis te tekenen als ze geen persoonlijke informatie hoefden achter te laten. Want ja, geef mensen op het internet een tekenopdracht en vroeg of laat verschijnt er een fallus.



 

Ik kijk naar Fallout op Amazon Prime Video. Ben nu halverwege en tot nu toe is het een lekker absurd avontuur dat nooit vergeet dat het op een videogame is gebaseerd. Ontwikkelaar Bethesda haakte slim in door deze week een PS5-upgrade uit te brengen voor Fallout 4. Die speel ik nu ook en dat zegt wat, ik ben namelijk geen fan van de gameserie. (Maar de wereld is zo cool!)


 

Nooit gedacht dat ik nog eens een fotoboek zou kopen over openbare toiletten, maar na het zien van het prachtige Perfect Days kwam ik in de boekenwinkel The Tokyo Toilet tegen. Hierin staan platen van de toiletten uit de film, met schetsen van de architect en uitleg over de werking en aanbouw.



 

Je las mijn weblog van 22 tot en met 28 april 2024. Abonneer je op mijn gratis nieuwsbrief om deze blog elke zondag vanzelf in je mailbox te ontvangen.

bottom of page